Stanowisko Komisji Łowieckiej PTL w sprawie rządowego projektu ustawy Prawo Łowieckie
Opublikowano: 11.01.2017

(druk 1042)

Wśród wielu, w zasadzie redakcyjnych i porządkowych zmian, utrwalających dotychczasowy model łowiectwa w Polsce znalazła się kontrowersyjna zmiana dotycząca systemu szacowania szkód łowieckich i wypłaty odszkodowań dla rolników, diametralnie zmieniająca dotychczasowe rozwiązania. Szeroka odpowiedzialność w tym zakresie, jaką projekt ustawy nakłada na Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (LP) wzbudza uzasadnione obawy i sprzeciw leśników. Są to bowiem rozwiązania nakładające na Lasy Państwowe spory ciężar finansowy, kadrowy i logistyczny, rodem z głębokiego PRL-u, w praktyce trudne do wdrożenia.


Zaproponowane w projekcie zmiany nakładają na LP obowiązek szacowania szkód łowieckich i wypłacania odszkodowań, w zakresie w jakim  obciążają one dziś dzierżawców obwodów łowieckich. Jednocześnie zlikwidowany ma być Fundusz Odszkodowawczy, co oznacza, że wypłaty odszkodowań LP musiałyby realizować z własnych środków. Dzierżawcy obwodów łowieckich mieliby wpłacać lasom rekompensaty w postaci zryczałtowanych kwot, ale nie ma  wątpliwości, że z różnych przyczyn, nie wystarczą one na zaspokojenie roszczeń poszkodowanych rolników.

Nie mieści się w europejskich standardach by Państwo dofinansowywało hobby dość  wąskiej i przecież nie ubogiej grupy obywateli (około 120 000 myśliwych). Podobna sytuacja nie występuje w żadnym kraju.

Według pobieżnych szacunków, uwzględniających nie tylko wypłaty odszkodowań łowieckich, ale także koszty szacowania szkód, czym również leśnicy musieliby się zająć, oznaczałoby to dla LP dodatkowe obciążenie w wysokości co najmniej 200 mln zł.

Myśliwi obecnie ponoszą niewielkie opłaty za dzierżawę obwodów łowieckich (średnio 60 groszy za 1 ha), a wysokość tenuty dzierżawnej ograniczona jest ustawowo, co nie zdarza się w żadnym kraju europejskim, gdzie wysokość tenuty dzierżawnej reguluje rynek i jest ona relatywnie kilkudziesięciokrotnie wyższa niż w naszym kraju.

Myśliwi nie ponoszą odpowiedzialności za szkody łowieckie w lasach, gdzie poziom kosztów zabezpieczania upraw leśnych przed zwierzyną sięga już niemalże 200 mln zł rocznie, nie licząc strat jakie środowisko leśne ponosi z tytułu szkód. W przypadku nie wykonania planu odstrzału jeleniowatych koła łowieckie partycypują w kosztach ochrony lasu przed zwierzyną, jednak poziom tej partycypacji ograniczono również ustawowo do poziomu 10% przychodów kół z tytułu sprzedaży tusz zwierzyny płowej, co w efekcie daje symboliczne kwoty.

Wypełnianie obowiązków z zakresu szacowania szkód łowieckich wymaga posiadania gruntownej wiedzy z zakresu agrotechniki i agronomii. Leśnicy nie posiadają kwalifikacji by zajmować się tą  dziedziną, do której nie są przygotowani. Dodatkowo liczba zgłaszanych szkód to obecnie 60-80 tys. rocznie z kumulacją w okresie żniw i wykopków. Konieczność obsługi takiej liczby szkód wymagałby zatrudnienia i przeszkolenia setek nowych osób, które zajmowałyby się wyłącznie tym obowiązkiem. Myśliwi, którzy od kilkudziesięciu lat zajmują się szacowaniem szkód łowieckich na polach, mają odpowiednie doświadczenie i stosowną wiedzę uzyskaną na wielu szkoleniach. Zmarnowanie tego potencjału kosztem leśników i w efekcie Państwa, byłby dużym błędem i marnotrawstwem środków publicznych. Skoro szacowanie szkód łowieckich przez myśliwych wywołuje konflikty, to należy zmodyfikować system, a nie wprowadzać rewolucyjne i kosztowne zmiany oraz obciążać zawodowe środowisko leśników niezadowoleniem i pretensjami ze strony rolników.
 
Najlepszym rozwiązaniem byłoby utrzymanie dotychczasowego systemu szacowania szkód łowieckich przez myśliwych oraz wprowadzenie szybkiej ścieżki odwoławczej do wojewody, który przy pomocy Ośrodków Doradztwa Rolniczego rozpatrywałby odwołania np. w ciągu 7 dni.
 
Przewodniczący Komisji Łowieckiej 
Polskiego Towarzystwa Leśnego
                                                                     Dr inż.  Janusz Mikoś
STAN na 09 stycznia 2017:
  1. 15 listopada 2016 projekt wpłynął do Sejmu - druk nr 1042
  2. 18 listopada 2016 skierowano do I czytania na posiedzeniu Sejmu
  3. 2 grudnia 2016  I czytanie na posiedzeniu Sejmu. Nr posiedzenia: 31. Skierowano do: Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.



"W głębi lasu" – wywiad z Panem Andrzejem Grzywaczem
Opublikowano: 29.11.2016

Z inicjatywy Zarządu Oddziału PTL w Lublinie w magazynie Osobowości i Sukcesy w numerze sierpień-październik 7/2016 opublikowano wywiad z Panem Andrzejem Grzywaczem – polskim naukowcem, profesorem nauk leśnych i Przewodniczącym Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Leśnego.

 Zachęcamy do przeczytania artykułu na stronie 96-98 po kliknięciu w link poniżej:

 http://osobowosciisukcesy.pl/magazyn/aktualny-numer/



Wnioski ze 116 Zjazdu Delegatów Polskiego Towarzystwa Leśnego
Opublikowano: 20.09.2016

Obradujący w dniu 9 września 2016 roku w Cetniewie 116 Zjazd Delegatów Polskiego Towarzystwa Leśnego,  po wysłuchaniu referatów wygłoszonych na Sesji naukowej Zjazdu, głosów w dyskusji oraz przeanalizowaniu wniosków zgłoszonych przez Uczestników Zjazdu stwierdza, że:
 
  1. Sesja naukowa p.n. „Komunikacja społeczna w leśnictwie” miała miejsce w czasie, w którym dyskusja na tematy związane z ochroną przyrody oraz z prowadzeniem gospodarki leśnej prowadzona jest w wyjątkowo wysokim nasileniu tak w mediach tradycyjnych, jak i społecznościowych. Dyskusji tej towarzyszą emocje, które często na plan dalszy odsuwają argumenty merytoryczne. Asumptem do tak prowadzonej dyskusji licznych polemik jest kwestia różnicy zdań co do pożądanych metod ochrony bogactwa przyrodniczego Puszczy Białowieskiej, formułowanych przez Ministra Środowiska i pozarządowe organizacje proekologiczne. Sprawa Puszczy była przedmiotem kilku uchwał i stanowisk, podejmowanych przez nasze Towarzystwo przez kilka ostatnich lat. Zjazd Delegatów PTL w pełni aprobuje  ostatnie z tych stanowisk,  zaprezentowane przez Zarząd Główny w dniu 22 czerwca br. i stwierdza, że zawarta w nim argumentacja w sposób merytoryczny i rzetelny odzwierciedla poglądy zrzeszonych w Towarzystwie członków, reprezentujących naukę i praktykę leśnictwa polskiego.


  1. Prelegenci, wygłaszający referaty na konferencji naukowej Zjazdu stwierdzali, że efekty Zjazd z uznaniem odnosi się do zaprezentowanych metod i efektów działań z zakresu komunikacji społecznej, szczegółowo omówionych na przykładzie lasów nadbałtyckich i podkarpackich. Działania te zawierają wiele nowatorskich, innowacyjnych przedsięwzięć - i celowe jest ich rozpropagowane i upowszechnienie we wszystkich jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych.
 
  1. Uczestnicy Zjazdu stwierdzają, że znaczna część mediów publicznych kształtuje w społeczeństwie opinię, że lasy nie tylko mogą, ale wręcz winny realizować spełnianie swych funkcji społecznych i ochronnych z jednoczesną eliminacją funkcji gospodarczych. Przeciwstawienie się do tak postrzeganej gospodarki leśnej winno stać się jednym z podstawowych celów działania leśników. Problematyka zasad, metod i kierunków współpracy z dziennikarzami mediów tradycyjnych i uczestnikami mediów społecznościowych  powinna stać się przedmiotem cyklu szkoleń, które należy  przeprowadzić przy współdziałaniu z wybitnymi fachowcami w zakresie medioznawstwa, w jednostkach Lasów Państwowych oraz jednostkach z nimi współpracujących.
 
  1. Uczestnicy Zjazdu pozytywnie oceniają dokument „Polityka Komunikacyjna Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe”, wprowadzony w życie załącznikiem do Zarządzenia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 19 października 2015 r.
 
  1. Główny nurt edukacji społeczeństwa prowadzonej przez Lasy Państwowe i inne podmioty skierowany jest do dzieci i młodzieży wczesnoszkolnej i jest to głównie edukacja przyrodniczo - leśna. Prowadzona przez ponad 2 dziesięciolecia tak ukierunkowana edukacja zdaniem uczestników Zjazdu nie przyniosła leśnictwu w pełni spodziewanych efektów, dlatego należy również ukierunkować ją na prowadzenie edukacji o gospodarce leśnej w szkołach średnich i wyższych  oraz dla licznych kręgów społeczności dorosłej.
 
  1. W związku z zapowiedzianą przez Ministerstwo Edukacji Narodowej reformą oświaty szczebla podstawowego i średniego i związaną z tym zmianą podręczników szkolnych, popieramy podjęte przez Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych i Ministerstwo Środowiska działania, mające na celu włączenie do treści nauczania elementów propedeutyki wiedzy o lasach, leśnej przyrodzie  i gospodarce leśnej.
 
  1. Uczestnicy Zjazdu popierają wniosek Oddziału PTL w Białymstoku o wystąpienie do Rady Gminy  Białowieża o nadanie nazwy jednej z ulic  imieniem pierwszego dyrektora Lasów Państwowych - Adama Loreta.
 
  1. Uczestnicy Zjazdu składają podziękowanie kol. Bogdanowi Gieburowskiemu za wieloletnie przewodniczenie Komisji Wniosków PTL.
 
  1. Uczestnicy Zjazdu składają podziękowanie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Gdańsku i Oddziałowi PTL w Gdańsku, organizatorom 116 Zjazdu oraz towarzyszącej mu konferencji naukowej i wyjazdów terenowych za doskonałe przygotowanie tak części statutowej, jak i naukowo - poznawczej Zjazdu.



116 Zjazd Delegatów Polskiego Towarzystwa Leśnego
Opublikowano: 22.08.2016

Polskie Towarzystwo Leśne organizuje na terenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Gdańsku sesję naukową "Komunikacja społeczna w leśnictwie". Sesji towarzyszy 116 Zjazd Delegatów Polskiego Towarzystwa Leśnego. Wydarzenie to odbędzie się w dniach 6 - 9 września 2016 r. w Cetniewie koło Władysławowa (Centralny Ośrodek Sportu).


Wygłoszone zostaną następujące referaty:

  1. Komunikacja przez piękno - czyli duchowe użytkowanie lasu - prof. dr hab. Kazimierz Rykowski
  2. Polityka informacyjna Lasów Państwowych - mgr Anna Malinowska
  3. Sztuka prezentacji społeczeństwu problematyki leśnej i łowieckiej - mgr Adam Łaszyn
  4. Problemy związane z rekreacją i wypoczynkiem na terenach leśnych w Nadleśnictwie Wejherowo - dr inż. Janusz Mikoś, mgr inż. Wojciech Matyja
  5. Wyzwania dla gospodarki leśnej Nadleśnictwa Gdańsk z mieszkańcami - problemy, konflikty, współpraca - mgr inż. Adam Pleskot
  6. Wykorzystanie mediów społecznościowych w komunikacji Lasów Państwowych w Polsce - dr Anna Miotk
  7. W 1050-lecie Chrztu Polski – leśnik chrześcijanin buduje mosty, a nie mury - ks. kan. Mgr inż. Wiktor Ojrzyński
  8. Uwarunkowania regionalne w pracy rzecznika  prasowego na przykładzie RDLP w Krośnie - dr Edward Marszałek
  9. Edukacja leśna na rzecz komunikacji społecznej - mgr inż. Tadeusz Chrzanowski
  10. Edukacja leśna w internecie i mediach społecznościowych - mgr inż. Witold Ciechanowicz
  11. Zarządzanie lasami miejskimi w Polsce - prof. dr hab. Roman Jaszczak, mgr inż. Sandra Wajchman-Świtalska
  12. Uwarunkowania i funkcje leśnictwa miejskiego w Polsce - prof. dr hab. Roman Jaszczak
  13. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Gdańsku - stan, problemy perspektywy - dr inż. Adam Kwiatkowski

Integralną częścią zjazdu są sesje terenowe. Polskie Towarzystwo Leśne Oddział w Gdańsku planuje przygotowanie 5 tras mających ukazać walory przyrodnicze i kulturowe regionu:
  1. Szwajcaria Kaszubska (teren Nadleśnictwa Kartuzy)
  2. Lasy nadmorskie (teren Nadleśnictw Choczewo i Lębork)
  3. Puszcza Darżlubska i lasy Mierzei Helskiej (teren Nadleśnictwa Wejherowo)
  4. Lasy w ujściu Wisły – Wyspa Sobieszewska i Mierzeja Wiślana (teren Nadleśnictw Gdańsk i Elbląg)
  5. Lasy wokół aglomeracji trójmiejskiej (teren Nadleśnictwa Gdańsk)
Mapa miejsca 116 Zjazdu znajduje się TUTAJ



Stanowisko Polskiego Towarzystwa Leśnego w obronie bogactwa przyrodniczego Puszczy Białowieskiej
Opublikowano: 02.07.2016

Lasy Puszczy Białowieskiej od setek lat były obiektem podlegającym ochronie czynnej, a ich bogactwo przyrodnicze jest efektem współdziałania człowieka z naturą. Dzięki pracy leśników uwzględniającej uwarunkowania przyrodnicze Puszczy, zachowano naturalny charakter ekosystemów, a najbardziej pierwotną  jej część objęto ochroną ścisłą w formie parku narodowego. Leśnicy zabliźnili zakłócenia związane z rabunkową działalnością okupantów niemieckich w czasie I Wojny Światowej, gdy wycięto około 5 mln m3 drewna i zatrzymali dewastację Puszczy w okresie międzywojennym, gdy angielska firma „Century” , niezgodnie z zawartymi umowami plądrowniczo wycięła kilka tysięcy hektarów lasu, a także nadmierne cięcia drzewostanów dokonane w Puszczy w okresie okupacji sowieckiej. Metodami hodowli lasu, stosując zasady wiedzy ekologicznej, leśnicy współtworzyli z naturą krajobraz podobny do „lasu pierwotnego”.


Polskie Towarzystwo Leśne przypomina, że ochrona ścisła ma zapewnić na określonych terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody warunki do naturalnego przebiegu procesów przyrodniczych, swobodny rozwój przez ograniczenie interwencji człowieka. Częściowa (czynna) ochrona przyrody ma natomiast na celu przywracanie ekosystemom i ich składnikom cech naturalności poprzez usuwanie niepożądanych elementów obcych oraz wprowadzanie  właściwych gatunków do zbiorowisk roślinnych i zwierzęcych, a także stosowanie zabiegów ochronnych, hodowlanych i pielęgnacyjnych.

Od kilku dziesięcioleci polska część Puszczy Białowieskiej, składa się z Białowieskiego Parku Narodowego  o powierzchni  10.5 tys. ha, którego działalność oparta jest na Ustawie o ochronie przyrody (2004), oraz nadleśnictw Lasów Państwowych: Białowieża (12,6 tys. ha), Browsk (20,4 tys. ha) i Hajnówka (19,7 tys. ha), prowadzących w Puszczy zrównoważoną  gospodarkę leśną  w oparciu o Ustawę  o lasach (1991).  W ostatnich latach również na obszarach tych nadleśnictw rozszerza się niestety wymuszony  przez niektóre ruchy i organizacje ekologiczne „eksperyment”, zakładający ochronę  naturalnych procesów w lasach gospodarczych za pomocą form i ograniczeń ochrony konserwatorskiej. Skutkiem takich działań na obszarze gospodarowanym przez Lasy Państwowe jest zanikanie cennych siedlisk przyrodniczych, chronionych programem Natura 2000, wyraźne zmniejszanie się różnorodności gatunkowej drzew i związanych z nimi bardzo licznych gatunków roślin, zwierząt i grzybów  oraz niepokojące zniekształcenie struktury wiekowej drzewostanów (na znacznych obszarach Puszczy brak jest młodego i średniego pokolenia drzew).

Jak wykazują wieloletnie badania naukowe, w warunkach zakazów ochrony ścisłej na terenie gospodarczej części Puszczy Białowieskiej ustępują: sosna, brzoza, dąb, jesion, klon, lipa, osika, olsza, świerk i wiąz. Przybywa tylko grabu, gatunku ocieniającego dno lasu, co utrudnia lub wręcz uniemożliwia naturalne odnowienie innych gatunków drzew, dodatkowo niszczone przez powiększające się  populacje zwierzyny, których regulacja liczebności jest wstrzymywana.  Stwierdzono, że po około  40 latach od objęcia części obszarów leśnych w Puszczy ochroną całkowitą (ścisłą), zanikło wiele siedlisk leśnych, a na większości z nich zmniejsza się ich gatunkowa różnorodność biologiczna (wykazano stałe zmniejszanie się bogactwa gatunkowego na siedliskach boru mieszanego, średnio w tempie 0,6 gatunku na rok; w ciągu ostatnich 50 lat całkowicie ustąpiło 30 gatunków roślin ze zbiorowisk objętych ochroną ścisłą). Na tak złożoną sytuację nakłada się gradacja różnych gatunków korników z dominującym kornikiem drukarzem, dziesiątkująca drzewostany świerkowe.

Osobnym zagadnieniem jest nie realizowanie zasad  zrównoważonego rozwoju regionu przylegającego do Puszczy Białowieskiej. Miejscowa ludność od wieków żyła dla lasu i z lasu, przez wieki korzystała z zasobów przyrodniczych Puszczy, zapewniając jej docenianą przez organizatorów i działaczy Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 i UNESCO  -różnorodność biologiczną.

Polskie Towarzystwo Leśne stoi na stanowisku, że tylko ochrona czynna może zachować właściwy stan zdrowotny i sanitarny oraz  bogactwo przyrodnicze lasów Puszczy Białowieskiej dla przyszłych pokoleń. Taka ochrona, aby była skuteczna, musi być prowadzona  na  około  80%  powierzchni Puszczy, w tym na terenach częściowych  rezerwatów przyrody znajdujących się w zasobach  nadleśnictw Lasów Państwowych. Obszar Białowieskiego Parku Narodowego, istniejące ścisłe rezerwaty przyrody i wyznaczone przez Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych w 2016 r. tzw. Lasy referencyjne,  powinny  być  pozostawione wyłącznie do naukowych obserwacji   zachodzących tam spontanicznych procesów ekologicznych.

Z niepokojem obserwujemy podsycanie  przez media i angażowanie środowisk międzynarodowych, poprzez wprowadzanie opinii publicznej w błąd, przekazywanie nieprawdziwych informacji, manipulowanie danymi i wypowiedziami. Nie jest to sposób na rozwiązanie problemów przyrodniczo-leśnych. Potrzebny jest dialog, dyskusja naukowa o faktach oraz o wartościach przyrodniczych i etycznych, nie potrzebny jest szum medialny, emocje i zacietrzewienie. Należy znaleźć dobre, przemyślane działania, uwzględniające wszystkie funkcje Puszczy Białowieskiej – przyrodnicze, społeczne i gospodarcze, dla dobra polskich lasów i ojczystej przyrody, dla dobra przyszłych pokoleń.

U podstaw konfliktu leży przedstawianie społeczeństwu niezgodnie ze stanem prawnym i organizacyjnym, że cała Puszcza Białowieska została objęta ścisłą ochroną konserwatorską, a Lasy Państwowe wykonują nieprawnie na tym terenie zabiegi pielęgnacyjne i ochronne, w szczególności w stosunku do martwych drzew zaatakowanych przez masowo występującego kornika drukarza. Zgodnie z ustawą o lasach (2004), leśnicy odpowiadają za stan zdrowotny i  sanitarny lasów gospodarczych. Innym mitem jest uporczywe powtarzanie, że „Puszcza Białowieska jest ostatnim zachowanym na Niżu Europejskim lasem o charakterze pierwotnym. Z tych względów znaczące obszaru lasu nigdy nie były poddane wpływom tradycyjnej gospodarki leśnej, w efekcie czego naturalne procesy ekologiczne zachodzą tam nieprzerwanie od ostatniego zlodowacenia”. W tej sytuacji współczesne usuwanie martwego drewna posuszowego, spowodowanego przez gradacje korników, jawi się dla polskiej i europejskiej opinii publicznej, jako poważny zgrzyt, niezgodny z zasadami ochrony przyrody i prawami Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000.
 
Warszawa,  22   czerwca 2016 r.
                                                                                               Polskie Towarzystwo Leśne
                                                                                          ul. Bitwy Warszawskiej 1920r. nr 3
                                                                                                       02-362  Warszawa